Groundhop: Rochdale AFC – Rotherham United

Sandy Lane Stand Rochdale, Spotland Stadium

Het is donderdagochtend en rustig ben ik mijn bureau aan het opruimen. Ik graai wat in de lades en plotseling valt mijn oog op een voetbalticket van Rochdale. Het ticket brengt mij in mijn gedachten terug naar begin maart.

Dat weekend streek ik samen met een vriend neer in Manchester. Een weekend vol vermaak volgde. Bezienswaardigheden bekijken, pubs en voetbal. Vooral heel veel voetbal. Zondag kijken naar de derby van Manchester, maar eerst stond er nog een andere wedstrijd op de planning: Rochdale – Rotherham United. Het werd een heerlijke dag.

In januari van dit jaar trok Rochdale al de aandacht. Thuis vanaf de bank was ik getuige van een wereldstunt. De ploeg speelde in de derde ronde van de FA Cup tegen Newcastle United knap gelijk: 1-1. Het Spotland Stadium, dit stadion biedt plaats aan 10.249 toeschouwers, ontplofte. Het straalde iets puurs uit. Geen commerciële poespas, maar gewoon het echte voetbalgevoel. Hipsters waren er niet te bekennen op de tribune. De gewone Engelse man voerde de boventoon en het stadion stond midden in een wijk. Het veld zag er niet uit en de supporters stonden zowat op het veld. Overigens hield het voetbalsprookje in de beker op 14 januari abrupt op voor Rochdale. Newcastle United won in het eigen St. James’ Park met 4-1.

Ook tegen Rotherham United lijkt het een illusie dat er zich een droomscenario gaat voltrekken. De thuisploeg staat op een twintigste plek in de EFL, het derde niveau van Engeland, terwijl de mannen uit Rotherham de tweede plaats innemen. Onze nieuwsgierigheid won het en we besloten af te reizen naar Rochdale.

Vanaf Rusholme, een wijk in Manchester, lopen we naar het station van Manchester Picadilly. We lopen door het Whitworth Park, passeren de University of Manchester en zien indrukwekkende street art. Na een half uurtje komen we aan bij het station. We nemen de bus, lijn 17, naar Rochdale Interchange. Onderweg passeren we arbeiderswoningen en dorpjes als bijvoorbeeld Middleton waar we nog nooit van hadden gehoord. Industrie flitst aan ons voorbij. Eenmaal aangekomen op het station van Rochdale hebben we nog één horde te nemen Met nog een half uur de tijd is de bus de beste optie. Alleen welke bus? Een man voor ons heeft een muts van Rochdale op. We besluiten hem te volgen. ,,One ticket to the ground”, zegt hij tegen de buschauffeur. Gelukkig, we zitten goed. Binnen twintig minuten staan we bij het stadion.

Floodlight Friday

Sandy Lane Stand

Het Spotland Stadium overstijgt onze verwachtingen. Alles voelt oud aan, heerlijk. Een paar mooie lichtmasten, die niet zouden misstaan bij een ouderwetse Floodlight Friday, glinsteren charmant. Commerciële rompslomp is hier nog ver weg. Het met prikkeldraad versierde toiletgebouw is vervallen en de blauwe kiosk is mooi van lelijkheid. Binnen in het kleine kantoor kunnen we een kaartje kopen voor een paar pond. We kiezen voor staanplaatsen op de Sandy Lane Stand achter de goal van Rochdale. Snel rennen we naar onze plekken, want de wedstrijd staat op het punt van beginnen. De staantribune steile treden en het is druk. Het is wurmen geblazen om het veld goed te kunnen zien. Het veld is van een dramatisch niveau. Overal zijn kale plekken te zien. Bij een modale vijfdeklasser in Nederland zou de wedstrijd zijn afgelast. Op het derde niveau van Engeland kan het gewoon.

Rochdale

De supporters foeteren en schreeuwen hun ploeg naar voren. Voor ons staat een oudere man met een wandelstok. Hij vloekt er lustig op los. ,,Bloody Hell”, roept hij regelmatig. Tussen het schelden door kijkt hij zo nu en dan naar beneden om te voorkomen dat hij van een trede kukelt.

Stunt in de maak

Voetballend is Rotherham het eerste half uur stukken beter. Met snelle aanvallers als Michael Smith en Freddie Ladapo komt de ploeg meerdere malen gevaarlijk voor de goal. Rochdale-goalie Robert Sanchez moet alle zeilen bij zetten. Toch komt na krap een half uur spelen de thuisploeg op voorsprong. De lange bal heeft eindelijk succes, want Ian Henderson prikt de bal knap binnen. Het stadion ontploft. ,,Shut up and sit down”, roepen de supporters naar de meegereisde fans uit Rotherham. Die reageren geheel naar verwachting met middelvingers.

Rochdale

Met hangen en wurgen gaat het team met een 1-0 voorsprong de rust in. Wij besluiten een lekkere warme kop koffie te bestellen. Voor ons vliegen de Engelse taartjes met vleesvulling over de toonbank. Sommige supporters zoeken de Dale Bar bij het stadion op. Wanneer iedereen zijn maag heeft gevuld met eten en bier, wordt er weer afgetrapt.

Tot een kwartier voor tijd is er in de tweede helft weinig actie. Daarna lijkt Rochdale het licht te zien. Via een knappe combinatie wordt het 2-0. Weer is Henderson de doelpuntenmaker. Dan gaat het mis op de tribune. Een klein groepje fans van de uitploeg wordt agressief. Er vallen wat klappen. Wie nou precies wat doet, is moeilijk te zien. De stewards roepen de politie en een aantal herrieschoppers wordt naar buiten gewerkt. Wanneer het een kwartier voor tijd ook nog 3-0 wordt, een schitterende stift van Matthew Lund, besluiten veel uitsupporters al weg te gaan. In ons vak wordt er druk gezwaaid naar de uitfans. Een vrouw met nogal schelle stem, schreeuwt de longen uit haar lijf. ,,Come on Matthewson!” Niet iedereen kan dit waarderen. ,,Jesus Christ”, roept een geschrokken supporter.

Groundhop

Jamie Lindsay maakt in de tweede minuut van de blessuretijd nog wel 3-1. Het zou de fans van Rochdale een rotzorg zijn. De scheids fluit af. Het bier vloeit rijkelijk. Na een tijdje lopen we kalm terug naar de bus. Het hele verkeer staat vast. Toch is er genoeg vermaak. Er komen wat supportersbussen langs. De fans uit Rotherham kijken vanuit de bus beteuterd naar buiten, terwijl de supporters uit Rochdale ze uitbundig toeschreeuwen. Na een half uurtje wachten komt onze bus. We stappen in en praten na. Eenmaal terug in Manchester gaan we uit eten. We bestellen een flinke pot bier met een gigantische hamburger. Tijdens het eten praten we over wat we allemaal meegemaakt hebben. Een groundhop om niet snel te vergeten. Een mooie 3-1 stunt en een geweldige sfeer. Het is nog steeds nagenieten geblazen.